در شهر ترانه هایم به دنبال اکسیر میگردم٬ اکسیری از عشق تا بتوانم

قلب مرده ام را به زندگی ابدی پیوند بزنم ٬به روزگاری دور از سردی و

سیاهی. اکسیری که نور زندگی را بر آسمان آبی بی کران بتاباند و هر

شب روزنه های بهشت را بر گنبد کبود نمایان سازد و انگاه دوباره عطر

گل یاس از کوچه های صداقت بلند شود و بوی متعفن دروغ را از بین ببرد

اکسیری که شفابخش پرندگان بال شکسته باشد تا دوباره نغمه ی

«عشق را در اوج آسمان بسرایند